Revive vzw

|

NL FR ENG

Marc Vercruysse met de tandartsen op medische missie in Madagaskar

Bijna drie dagen waren we onderweg om onze bestemming in Madagaskar te bereiken.

We waren nog niet helemaal bekomen van de helse autorit van de luchthaven naar ons hotel. Mr. Didier bezorgde ons in de gietende regen en in een helse ambulance stijl een vliegende lift over de weg. Net op het moment dat ik wou dreigen met uitstappen, verneem ik dat hij de directeur is van het ziekenhuis waar we zullen werken …
Even uitblazen in de hotelkamer. Wij hebben veel geluk. Er is stromend water én elektriciteit en daarna volgt de gebruikelijke ‘installatie’ in het ziekenhuis. Onze chirurgen en hun gevolg vinden meteen onderdak in het OK-gedeelte met 2 operatiezalen.
Waar kunnen de tandartsen echter terecht? Deze missie zijn we met 2 tandartsen afgezakt, nl. mijn echtgenote Karla, die ik reeds 2 maal geassisteerd heb in Lalibela (Ethiopië) en Pierre uit ‘Wallonië’. Het is Pierre zijn eerste keer en hij laat zich assisteren door Françoise, echtgenote van Etienne, de huisarts van onze delegatie, allemaal Franssprekend. En dat hebben we ook gedaan.
Didier laat weten dat de plaatselijke tandarts niet aanwezig is maar dat ze in een afzonderlijk gebouw een cabinet heeft, waar gewerkt kan worden. Na enig aandringen belt hij haar op en sneller dan verwacht, verschijnt Clarence. Clarence zegt doodleuk dat we niet kunnen werken in haar cabinet als het regent (het regent om de haverklap!!!). Samen stellen we vast dat haar gebouw dakloos is door een recente tyfoon. Het regent er langs alle kanten binnen, er is geen elektriciteit, geen stromend water, er liggen wel plassen op de grond, het is er piepklein…
We wenden ons terug tot Didier met de vraag of hij misschien een lokaal heeft voor ons. Intussen hadden we al gemerkt dat er geen tekort is aan verstelbare onderzoektafels, waarop we de patiënten kunnen leggen. Hier en daar zien we bijzettafels, ander meubilair en allerlei spulletjes die we zullen claimen. We weten wat er ons te doen staat …

Neen, de vergaderzaal nemen we liever niet. Deze is al te stofferig, donker en volgestouwd met tafels en banken. Ik neem Didier bij de arm op zoek naar een geschikte werkplek. We pikken een lokaaltje in op de eerste verdieping dat uitgeeft op de lange overdekte gang. Het wordt snel ontruimd. De kasten zetten we op de gang als afscheiding. Het grootste vuil wordt verwijderd. We installeren ons zo goed mogelijk met wat voorhanden is. Onze instrumenten en ontsmettingsbakken liggen klaar. Karla zal in het lokaaltje werken, Pierre in open lucht onder het afdak op de gang. Clarence laat weten dat ze ook wil werken maar vindt het niet nodig om een derde onderzoekstafel te laten installeren. We wachten af. Intussen reeds een eerste muggenbeet, ondanks den deet …
Onze eerste werkdag start met enige vertraging. Er moest een slotenmaker aan te pas komen (we verklappen hier niet wie de sleutel van ons ‘cabinet’ kwijtspeelde). Honderd mensen wachten op de gang, het is drukkend warm. Maar goed, vrij snel doen de tandartsen hun werk. Ook over de ontsmettingsprocedure van de instrumenten geraken we het op den duur eens. Clarence vindt ook haar draai en neemt af en toe over van Pierre. Dit is pure noodzaak, want de zon, die haar weg vindt onder het afdak, veroorzaakt een ondraaglijke hitte. Het personeel knutselt een zonnewering met donkergroene lakens in elkaar. De volgende morgen kennen we echter een grote doorbraak, ons lokaaltje paalt met één deur aan de achterkant van de vergaderzaal. We gooien de deur eruit. Voortaan werken Vlamingen en Walen onder één dak in de vergaderzaal, waar ook de lunch genomen wordt en af en toe een plaatselijke arts consultaties houdt, maar waar we ook de ramen kunnen open zetten voor een frisse bries.

Intussen stelt Karla vast dat hier een andere tandproblematiek heerst dan in Ethiopië, nl. er zijn veel meer rotte tanden per persoon. Dit is waarschijnlijk het gevolg van overmatig gebruik van suikerhoudende dranken (overal aangeboden op straat). Voor de rest echter hetzelfde verhaal, ellenlange rijen wachtende mensen, verlangend naar een verlossing van hun tandpijn. Mensen die niet al te veel zeggen, maar tegen een stootje kunnen en geen krimp geven. Naarmate de dagen vorderen geraken we goed op dreef. Clarence werkt volwaardig mee waardoor we nagenoeg continu kunnen werken en waardoor Karla en Pierre af en toe even op adem kunnen komen. Want het is echt lastig, vooral door de drukkende hitte.

We doen ons best om de mensen in hun eigen taal aan te spreken, we laten enkele woorden vertalen en afficheren die op de muur: mbolastara / bonjour, afoudia / ouvrir… mensen lachen.
Op het einde van de week hebben we zowat 1300 tanden getrokken bij 350 mensen. Twee kindjes heeft Karla onder volledige narcose behandeld. Een heus Jan-Palfijn team in het plaatselijk OK, Marianne en Peter waren de dienstdoende anesthesisten. En ja, tussendoor hebben we ook onze chirurg Paul erbij gehaald om met het scalpel een kanjer van een abces te lijf te gaan. Etter bij de vleet, nazorg door Etienne… Mooi dat samenwerken.

En een vriend erbij, merci Pierre!

Marc Vercruysse, tandartsassistent

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »